Tonacja równoległa molowa
Tonacja równoległa molowa danej tonacji durowej to tonacja molowa o dokładnie tych samych dźwiękach i znakach przykluczowych, której tonika leży trzy półtony poniżej toniki tonacji durowej.
Jak znaleźć tonację równoległą molową?
Odlicz trzy półtony w dół od toniki tonacji durowej. Albo idź w górę do szóstego dźwięku gamy durowej — trafisz na ten sam dźwięk.
| Tonacja durowa | Trzy półtony w dół | Równoległa molowa | Wspólne znaki |
|---|---|---|---|
| C-dur | C → H → B → A | a-moll | bez krzyżyków i bemoli |
| G-dur | G → Fis → F → E | e-moll | Fis |
| F-dur | F → E → Es → D | d-moll | B |
Działa to też w drugą stronę: C-dur to tonacja równoległa durowa a-moll.
Jak odróżnić te dwie tonacje?
Nie po dźwiękach, bo dźwięki są te same. C-dur i a-moll używają C D E F G A H. Różni je to, który dźwięk muzyka traktuje jak dom: piosenka, która wciąż osiada na C, jest w C-dur, a ta, która osiada na A — w a-moll.
Praktyczna wskazówka: tonacja molowa zwykle podwyższa siódmy dźwięk, żeby jej akord dominanty miał dźwięk prowadzący. W a-moll to Gis, więc Gis pojawiające się raz po raz w muzyce bez znaków przykluczowych wskazuje raczej na a-moll niż na C-dur.
Z czym się ją myli?
Z tonacją równoimienną (jednoimienną) molową, która dzieli z tonacją durową tonikę, a nie dźwięki. Tonacją równoimienną molową C-dur jest c-moll, z trzema bemolami. C-dur i a-moll brzmią jak sąsiedzi; C-dur i c-moll brzmią jak to samo miejsce w innym świetle.
Uwaga na źródła angielskie: parallel minor to właśnie tonacja równoimienna, a polską tonację równoległą nazywa się tam relative minor.
Spróbuj: lekcja o gamach buduje obie gamy z tych samych siedmiu dźwięków, a tonacja molowa pokazuje, skąd bierze się Gis.