Budowanie akordów

W każdej rundzie pojawia się nazwa jednego akordu, a Ty budujesz go na własnym instrumencie, dźwięk po dźwięku. Przepisów nie powtarzamy tutaj — są w lekcjach o akordach, a ta strona zakłada, że już je znasz.

To, co dochodzi, to rzecz, której lekcja nie jest w stanie dać: niepewność. Każda lekcja w module o akordach ćwiczy jeden rodzaj naraz, więc jej polecenia zdradzają odpowiedź, zanim je przeczytasz. W lekcji o akordzie durowym każda runda to akord durowy; jedyne otwarte pytanie brzmi, od której prymy. To dobry układ do nauczenia się przepisu i zły do korzystania z niego, bo muzyka nie zapowiada z góry rodzaju akordu. Te pięć ćwiczeń miesza rodzaje z powrotem, a potem odbiera założenie, że pryma leży na dole.

Pięć ćwiczeń

Wspinają się w jednym kierunku naraz, więc ćwiczenie, które się sypie, od razu pokazuje, czego brakuje.

Durowe i molowe, wymieszane to początek drabiny, bo tam właśnie kończą się lekcje. Dwa rodzaje w jednej puli oznaczają, że tercja po raz pierwszy staje się decyzją: odliczyć 4 półtony czy 3, i nic na ekranie nie zawęziło tego wcześniej za Ciebie. To także najbardziej użyteczne rozróżnienie w całym module — dwa akordy, z których zbudowana jest niemal cała muzyka popularna, oddzielone jednym półtonem.

Wszystkie cztery rodzaje dorzuca do tej samej puli akordy zmniejszone i zwiększone. Lekcja o akordach zmniejszonych i zwiększonych ćwiczyła tę parę osobno, więc pod znakiem zapytania stała tam tylko kwinta; tutaj tercja i kwinta są otwarte jednocześnie i jest to pierwsze ćwiczenie na tej stronie, w którym nazwanie trójdźwięku wymaga pełnego sprawdzenia, a nie jego połowy.

Durowe i molowe, w przewrotach włącza przewroty i cofa pulę do łatwiejszej pary. Lekcja o przewrotach zmienia dwie osie w tym samym momencie — włącza przewroty i otwiera pulę na wszystkie cztery rodzaje — więc błędna odpowiedź ma tam dwie możliwe przyczyny. Ten szczebel ma jedną. Rodzaj akordu to coś, co budowałeś już setki razy, a jedyną nowością na ekranie jest to, który z trzech dźwięków ma leżeć najniżej.

Zmniejszone i zwiększone, w przewrotach to to samo nowe pytanie, tyle że nad pulą, która sprawia trudność. Trójdźwięk zmniejszony w pierwszym przewrocie naprawdę trudno znaleźć, bo żaden z zapamiętanych kształtów nie jest tym, o który pytamy, a odliczanie trzeba zacząć od dźwięku basowego zamiast od prymy.

Wszystko naraz to cały moduł w jednej sesji: cztery rodzaje, trzy pozycje, dwanaście prym. Nic tu nie jest nowe — na tym polega ostatni szczebel. Jest po to, żeby ta strona była kompletna sama w sobie, zamiast odsyłać Cię z powrotem do lekcji po jedyne ćwiczenie, które wymaga wszystkiego.

Dwie rzeczy, które gra Ci podpowiada

Na błędną odpowiedź dostajesz konkretną reakcję, a nie samo „źle”. Jeśli zbudujesz właściwy akord w niewłaściwej pozycji, gra to napisze i nazwie pozycję, którą faktycznie zbudowałeś — to inny błąd niż zbudowanie złego akordu i warto je rozdzielać. Jeśli Twoje trzy dźwięki w ogóle nie tworzą trójdźwięku, powie właśnie to.

Warto korzystać z wyboru instrumentu nad każdym ćwiczeniem. Akord to przepis w półtonach i kształt pod palcami, a kształt jest zupełnie inny na klawiaturze, na gitarze i na skrzypcach. Przepis się przenosi; kształtu trzeba się nauczyć raz na każdy instrument, a taniej jest to zrobić tutaj niż w środku utworu.

Dlaczego akordy zwiększone nigdy nie pojawiają się w przewrocie

W dwóch ostatnich ćwiczeniach zauważysz, że każdy akord zwiększony pojawia się w postaci zasadniczej — to zamierzone, a nie przeoczenie.

Trójdźwięk zwiększony zbudowany jest z dwóch równych odległości, więc jego przewroty też są trójdźwiękami zwiększonymi od innej prymy — te same trzy dźwięki, opisujące się na trzy sposoby. „Drugi przewrót C zwiększonego” nie ma więc jednej poprawnej odpowiedzi i gra o nią nie pyta. Każdy inny rodzaj akordu w tych ćwiczeniach pojawia się we wszystkich trzech pozycjach.

Lekcja o akordach zmniejszonych i zwiększonych wyjaśnia tę symetrię, a lekcja o przewrotach omawia, co znaczą pierwszy i drugi przewrót oraz dlaczego kompozytor mógłby ich potrzebować.