Rodzaj akordu ze słuchu

Kiedy potrafisz rozpoznać rodzaj akordu ze słuchu, możesz śledzić piosenkę bez nut, rozpracować cover po samym odsłuchu i sprawdzić, czy akord, który właśnie zagrałeś na swoim instrumencie, to naprawdę ten, o który ci chodziło. Ta umiejętność przekłada się na granie i komponowanie bardziej bezpośrednio niż niemal wszystko inne, co możesz ćwiczyć.

Cztery rodzaje akordów z tego ćwiczenia mają ten sam szkielet — prymę, tercję i kwintę — a prawie cały ich charakter bierze się z jednego interwału: tercji nad prymą.

• Tercja wielka (4 półtony) brzmi jasno i spokojnie — to akord durowy.
• Zmniejsz ją o półton do tercji małej (3 półtony), a ta sama konstrukcja staje się ciemna i wsobna — to akord molowy.
• Akord zmniejszony bierze tę małą tercję i dodatkowo ściska kwintę w dół, więc brzmi niespokojnie, jakby chciał się gdzieś rozwiązać.
• Akord zwiększony bierze tercję wielką i za to rozciąga kwintę w górę, więc brzmi zawieszony i nierozwiązany, ale w przeciwnym kierunku.

Żeby wytrenować ucho, zaśpiewaj tercję nad prymą, którą słyszysz — cicho albo w myślach — i porównaj ją z akordem, o którym już wiesz, że jest durowy lub molowy. Jeśli twoje nucenie brzmi „wesoło”, prawdopodobnie słyszysz tercję wielką; jeśli „smutno” albo „niepokojąco” — małą.

Poniższe ćwiczenie odtwarza akord i prosi o nazwanie jego rodzaju. Gdy odpowiesz źle, pokaże ci, jaki akord faktycznie zabrzmiał, więc zawsze poznasz poprawną odpowiedź, zanim przejdziesz dalej.