Puste struny na pięciolinii — gdzie instrument spotyka się z zapisem

Do tej pory strona uczyła cię dwóch rzeczy osobno. Gryf — czyli gdzie dźwięki mieszkają pod twoimi palcami. Pięciolinia — czyli gdzie mieszkają na papierze. To dwa opisy tych samych dźwięków i dopóki się nie spotkają, czytanie nut jest ćwiczeniem z tłumaczenia, a nie graniem.

Puste struny są miejscem tego spotkania, a jest ich zaledwie garstka.

Dźwięki, których nigdy nie musisz szukać

Pusta struna to struna brzmiąca bez przyciskania czegokolwiek. Gitara ma ich sześć i od najniższej do najwyższej są to E A D G H E. Bas ma cztery: E A D G. Skrzypce cztery: G D A E.

To najniższa struna gitary, zagrana pusto — żaden palec niczego nie przyciska. To jeden konkretny dźwięk, E2, i ma jedno konkretne miejsce na pięciolinii:

Jedna linia dodana pod pięciolinią w kluczu basowym. Nie ma w tym żadnej umowy, którą trzeba przyjąć na wiarę: to po prostu miejsce, w które ten dźwięk trafia na siatce opisanej w poprzedniej lekcji.

Fortepian nie ma pustych strun i nic z tego nie jest dla pianisty stracone. Twój odpowiednik jest lepszy: każdy klawisz jest zawsze dostępny, a punkt oparcia, którego inni szukają słuchem, ty znajdujesz wzrokiem, na środku instrumentu. C razkreślne (C4) robi dokładnie to, co puste struny.

Gdzie lądują

Cztery puste struny skrzypiec mieszczą się w pięciolinii w kluczu wiolinowym niemal idealnie. Oto struna D, leżąca w polu tuż pod dolną linią — bez żadnej linii dodanej:

A i E leżą wewnątrz pięciolinii; tylko niskie G potrzebuje pomocy, dwie linie dodane w dół. Cztery struny, jedna pięciolinia. Właśnie dlatego nuty na skrzypce pisze się w kluczu wiolinowym i tam pozostają.

Teraz gitara. Jej najniższa struna to E2, które widziałeś powyżej — jedna linia dodana pod pięciolinią w kluczu basowym. Jej najwyższa struna to E4 — a ono leży na dolnej linii pięciolinii w kluczu wiolinowym:

Sześć strun, a dwie skrajne trafiają na różne pięciolinie. Zapisana uczciwie, w rzeczywistej wysokości brzmienia, gitara potrzebuje obu.

Dlaczego drukowane nuty na gitarę wyglądają zupełnie inaczej

Bo nie używają obu. Otwórz dowolne nuty gitarowe, a znajdziesz jedną pięciolinię w kluczu wiolinowym.

Sztuczka polega na tym, że nuty na gitarę zapisuje się o oktawę wyżej, niż brzmią. Każdy dźwięk na kartce jest narysowany oktawę powyżej dźwięku, który faktycznie powstaje, dzięki czemu cały instrument mieści się w jednej pięciolinii wiolinowej, w większości bez linii dodanych. Gitara basowa i kontrabas robią to samo, z tego samego powodu i z jeszcze większym zapasem.

To umowa dla wygody, a nie tajemnica: bez niej niskie E potrzebowałoby siedmiu linii dodanych pod pięciolinią wiolinową, a tego nikt nie przeczyta w tempie.

Ta strona rysuje tam, gdzie jest dźwięk, a nie tam, gdzie zapisuje go konwencja. Dlatego powyższe ilustracje umieszczają niskie E gitary pod pięciolinią basową — bo taka jest jego rzeczywista wysokość. Znajomość obu rzeczy — jak brzmi i jak się to drukuje — sprawia, że prawdziwe nuty cię później nie zaskoczą.

Sześć punktów oparcia, a cała reszta to sąsiedzi

Sens uczenia się najpierw pustych strun nie leży w tych sześciu dźwiękach. Leży w tym, że każdy inny dźwięk na instrumencie mierzy się od jednego z nich: przyciśnij pierwszy próg, a jesteś o półton powyżej pustej struny, piąty próg — o pięć półtonów.

Dźwięk, który znajdujesz jednym krokiem od czegoś, co już znasz, to dźwięk, który znajdziesz na czas. Na tym polega cała metoda, a puste struny to sześć miejsc, z których startuje.

Typowe błędy, których warto unikać

Uczenie się nazw strun jako słowa, a nie jako dźwięków. Wyrecytowane „EADGHE” to nie to samo, co świadomość, że czwarta struna to D i wiedza, gdzie to D leży na kartce.
Zakładanie, że zapis i brzmienie pokrywają się na każdym instrumencie. Pokrywają się na skrzypcach i fortepianie; nie pokrywają się na gitarze ani na basie.
Pomijanie pustych strun, bo wydają się zbyt łatwe. To punkt odniesienia, od którego znajduje się każdy inny dźwięk — i właśnie dlatego muszą być natychmiastowe.

Teraz zagraj

Pięciolinia poniżej rysuje dźwięki i prosi, byś znalazł je na swoim instrumencie, zamiast je nazywać. Zakres to celowo okolice pustych strun i to, co leży pomiędzy nimi.

Najpierw wybierz swój instrument u góry strony — ćwiczenie narysuje ten, który wskażesz, a cały sens tej lekcji to połączenie obu obrazów.